وبلاگ

مبانی گریس  – تمام آنچه که باید در مورد گریس بدانید!

مبانی گریس - تمام آنچه که باید در مورد گریس بدانید!

 گریس چیست؟ انجمن ASTM آمریکا گریس را این چنین تعریف می کند: یک محصول جامد تا نیمه مایع است که با استفاده از مواد غلیظ کننده و افزودنی هم در آن استفاده می شود. ممکن است سایر مواد حاوی خواص ویژه هم در گریس وجود داشته باشد.

آناتومی گریس – گریس از چی درست میشه؟

همانطور که تصویر زیر نشان می دهد سه مولفه وجود دارد که گریس روان کننده را تشکیل می دهند. این مولفه ها روغن، غلیظ کننده و مواد افزودنی هستند. روغن پایه و مواد افزودنی مولفه های اصلی در فرمولاسیون روغن و گریس هستند و اعمال نفوذ قابل توجهی در رفتار گریس دارد. از غلیظ کننده غالبا به عنوان اسفنج یاد می شود که ماده روان کننده (روغن پایه + مواد افزودنی) را در خود نگه می دارد.

مبانی گریس - تمام آنچه که باید در مورد گریس بدانید!

روغن پایه در گریس

اکثر گریسهایی که امروزه تولید می شوند از روغن معدنی یا روغن ماینر به عنوان اجزای مایع استفاده می کنند. این گریسهای پایه روغن معدنی به طور معمول عملکرد مطلوبی را در اکثر کاربردهای صنعتی ارائه می دهند. در موارد شدید دما (کم یا زیاد)، گریسی که از روغن پایه مصنوعی یا سنتتیک استفاده می کند، ثبات بهتری را فراهم می آورند.

غلیظ کننده گریس

غلیظ کننده ماده ای است که در ترکیب با روان کننده انتخاب شده، ساختار جامد تا نیمه مایع را ایجاد می کند. نوع اصلی ماده غلیظ کننده مورد استفاده در گربیس های فعلی صابون فلزی است. این صابون ها شامل لیتیوم، آلومنیوم، سدیم؛ کلسیم، پلی اوره، خاک رس هستند. به تازگی گریسهای پیچیده از نوع غلیظ شده محبوبیت بیشتری پیدا کرده اند. آنها به خاطر توانایی حمل بار عالی و نقطه قطره شدن بالا (حداقل دمایی که در آن گریسها از حالت جامد خارج و تحت شرایط آزمون ASTMD ۵۶۶ جاری شوند را نقطه قطره شدن می نامند) انتخاب می شوند.

گریسهای پیچیده از ترکیب صابون فلزی معمولی با یک ماده کمپلکس ساخته می شوند. پر کاربردترین گریس پیچیده بر پایه لیتیوم است. این مواد با ترکیبی از صابون لیتیوم معمولی و یک اسید آلی با وزن مولکولی کم به عنوان عامل کمپلکس سازی ساخته می شوند.

غلیظ کننده های غیر صابونی هم در کاربردهای خاص مانند محیط های با درجه حرارت بالا محبوبیت بیشتری کسب می کنند. بنتونیت و سیلیکا آئروژل دو نمونه از مواد غلیظ کننده هستند که در دمای بالا ذوب نمی شوند. با این وجود یک تصور غلط وجود دارد که حتی اگر ماده غلیظ کننده بتواند در برابر درجه حرارت های بالا مقاومت کند، روغن پایه در دمای بالا به سرعت اکسید می شود.

مواد افزودنی گریس

مواد افزودنی می توانند چندین نقش را در یک گریس روان کننده ایفا کنند. این موارد در درجه اول شامال افزایش خواص مطلوب موجود؛ سرکوب خصوصیات نامطلوب موجود و انتقال خواص جدید است. متداول ترین مواد افزودنی مهار کننده های اکسیداسیون و زنگ زدگی، فشار شدید و ضد سایش هستند.

علاوه بر این، مواد افزودنی وران کننده های مرزی مانند دی سولفید مولیبدن (مولی) یا گرافیت ممکن است در گریس به حالت تعلیق در آیند تا اصطکاک و سایش را بدون واکنش های شیمیایی نامطلوب به سطوح فلزی در هنگام بارگذاری زیاد و سرعت پایین کاهش دهند.

مبانی گریس - تمام آنچه که باید در مورد گریس بدانید!

عملکرد گریس

عملکرد گریس این است که بدون تماس با نیروی جاذبه؛ عمل گریز از مرکز یا تحت فشار خارج شدن، در تماس با سطوح متحرک قرار می گیرد. مهمترین نیاز عملی آن این است که خصوصیات خود را تحت نیروهای برشی در تمام دماهایی که هنگام استفاده تجربه می کند را حفظ کند.

کاربرد گریس

گریس زمانی استفاده می شود که استفاده از روغن عملی یا راحت نباشد. انتخاب روان کار برای یک کاربرد خاص با تطبیق طراحی ماشین آلات و شرایط کار با مشخصات روان کننده مورد نظر تعیین می شود. از گریس به طور کلی برای موارد زیر استفاده می شود:

ماشین آلاتی که به طور متناوب کار می کنند با برای مدت زمان طولانی در انبار هستند از آنجا که گریس در جای خود باقی می ماند، یک فیلم روان کننده می تواند بلافاصله تشکیل شود.

ماشین آلاتی که برای روغن کاری مکرر به راحتی در دسترس نیست. گریسهای با کیفیت بالا می توانند اجزای جدا شده یا نسبتا غیر قابل دسترس را برای مدت زمان طولانی بدون پر کردن مجدد، روان کاری کنند. گریسها همچنین برای درزبندی موتورهای الکتریکی و گیربکس ها استفاده می شوند.

ماشین آلاتی که در شرایط سخت مانند درجه حرارت و فشار بالا؛ بارهای ضربه ای یا سرعت پایین تحت بار سنگین کار می کنند.

گریس باعث حفظ لایه های ضخیم می شود که می تواند از ساییدگی جلوگیری کند و عمر قطعات را افزایش می دهد. به همین دلیل فرسودگی قطعات کاهش پیدا می کند و در هزینه های خرید و تعیمر شما به طور قابل توجهی صرفه جویی می کند.

خواص عملکردی گریس

گریس به عنوان یک درزگیر استفاده می شود تا نشت را به حداقل برساند و آلودگی ها را دفع کند. به دلیل قوام، گریس به عنوان یک درزگیر برای جلوگیری از نشت مواد روان کننده و همچنین جلوگیری از آلاینده ها و مواد خارجی عمل می کند. همچنین برای موثر نگه داشتن درزبندهای خراب استفاده می شوند.

مهار گریس از روغن ساده تر است. روان کاری روغن می تواند به یک سیستم گران قیمت از تجهیزات در گردش و دستگاه های نگهدارنده پیچیده نیاز داشته باشد. در مقایسه؛ گریس به دلیل سختی که دارد به راحتی به سیستم های ساده و کم هزینه محدود می شود.

گریس روان کننده های جامد را به حالت تعلیق در می آورد. روان کننده های جامد مانند دی سولفید مولیبدن (مولی) و گرافیت؛ در سرویس با درجه رحرات بالا یا در فشارهای شدید با گریس مخلوط می شوند. گریس مواد جامد را در حالت تعلیق نگه می دارد در حالی که مواد جامد ار روغن خارج می شوند.

مشخصات گریس

همانند روغن، گریس مجموعه ای از مشخصات خاص خود را به نمایش می گذارد که هنگام انتخاب برای کاربرد باید در نظر گرفته شود. خصوصیاتی که معمولا در مشخصات گریس وجود دارد شامل موارد زیر است:

قابلیت پمپ شدن

قابلیت پمپ پذیری توانایی پمپاژ یا رانش گریس از طریق سیستم است. به طور عملی تر، قابلیت پمپاژ سهولت جریان گریس تحت فشار از طریق خطوط؛ نازل ها و اتصالات سیستم های پخش روغن است

مقاومت در برابر آب

این توانایی گریس در مقاومت در برابر اثرات اب بدون تغییر در توانایی روان کنندگی آن است. کف صابون / آب ممکن است روغن موجود در گریس را به حالت تعلیق در آورد و یک امولوسیون ایجاد کند که می تواند با رقیق سازی و تغییر قوام و بافت گریس، روغن را شسته یا تا حدی کمتر کند.

قوام

قوام گریس به نوع و مقدار ماده غلیظ کننده استفاده شده و ویسکوزیته روغن پایه آن بستگی دارد. قوام یک گریس مقاومت آن در برابر تغییر شکل توسط یک نیوری اعمال شده است. به واحد اندازه گیری قوام، نفوذ گفته می شود. نفوذ به این بستگی دارد که ایا قوام با دست زدن یا کار تغییر کرده است. روش های ASTM D 217 and D 1403 میزان نفوذ گریسهای کار نشده و کار شده را اندازه گیری می کنند. برای اندازه گیری میزان نفوذ، به مخروطی با وزن معین اجازه داده می شود تا به مدت 5 ثانیه در دمای استاندارد 25 درجه سانتیگراد (77 درجه فارنهایت) درون گریس فرو رود.

عمق در دهم میلیمتر که مخطوری در آن فرود می ورد نفوذ است. نفوذ 100 نشان دهنده گریس جامد است در حالی که نفوذ 450 نیمه سیال/ مایع است. NLGI اعدادی را تعریف می کند که از 000 تا 6 متغییر است و مربوط به محدوده های مشخص شده اعداد نفوذ است. جدول 1 انواع نمره گریس را نشان می دهد.

نقطه قطره شدن گریس

نقطه قطره شدن شاخص مقاومت در برابر گرمای گریس است. با افزایش دمای گریس، نفوذ افزایش پیدا می کند تا زمانی که گریس مایع شه و قوام مورد نظر از بین برود. نقطه قطره شدن دمایی است که در آن گریس به اندازه کافی مایع می شود به طوری که چکه کند. نقطه قطره شدن گریس نشان دنده حد دمای بالایی است که در آن گریس ساختار خود را حفظ می کند؛ نه حداکثر دمایی که ممکن است از گریس استفاده شود.

پایداری اکسیداسیون

پایداری اکسیداسیون؛ توانایی گریس در مقاومت در برابر یونیون شیمیایی با اکسیژن است. واکنش گریس با اکسیژن، صمغ نامحلول، لجن و رسوبات لاکی مانند ایجاد می کند که باعث کندی کار، افزایش سایش و کاهش فاصله می شود. قرار گرفتن در معرض طولانی مدت در دمای بالا؛ اکسیداسیون گریسها را تسریع می کند.

اثرات دمای بالا

دمای بالا بیش از آنکه به روغن آسیب بزند به گریس آسیب وارد می کند. گریس به دلیل ماهیت خود، نمی تواند مانند روغن در گردش گرما را با همرفت پخش کند. در نتیجه بدون توانایی انتقال گرما، دمای بیش از حد منجر به اکسیداسیون تسریع شده و با حتی کربن شدن می شود که در آن روغن گریس سخت می شود یا پوسته ایجاد می کند.

روغن کاری موثر گریس به قوام گریس بستگی دارد. درجه رحارت بالا باعث نرم شدن و نشت می شود و باعث می شود گریس از مناطق مورد نیاز دور شود. روغن مینرال موجود در گریس می تواند در دمای بالاتر از 177 درجه سانتیگراد (350 درجه فارنهایت) بسوزد یا تبخیر شود.

اثرات دمای پایین

اگر دمای گریس به اندازه کافی پایین بیاید، آنقدر سفت می شود که می توان آن را به عنوان گریس سخت دسته بندی کرد. در این حالت قابلیت پمپ پذیری به خوبی انجام نمی شود و عملکرد ماشین آلات ممکن است به دلیل محدودیت های گشتاور و نیاز به انرژی غیر ممکن شود. به عنوان یک راهنما، میزان ریخت روغن پایه حد دمای پایین گریس در نظر گرفته می شود.

منبع: machinerylubrication

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *